چو حق از بهر خویشت آفریدست

که می گویند واسپش می دوانید

که هرکش بر ملک ملک اختیارست

سزای او بتر زین صد هزارست

برای قرب خویشت آوریدست

بنگذارد تو مرد بی خبر را

که باشی یک نفس چیزی دگر را