که او نو بود و جانش نیز نو بود

سرخسی بود پیری خالوش نام

بسی بردی بسر با خضر ایام

مگر جائی جوانی گرم رو بود

دلی بود از حقیقت غرق نورش

نبودی هیچ کاری جز حضورش

خضر می شد بر آن پیر درویش