دلی بود از حقیقت غرق نورش

بسی بردی بسر با خضر ایام

مگر جائی جوانی گرم رو بود

که او نو بود و جانش نیز نو بود

نبودی هیچ کاری جز حضورش

خضر می شد بر آن پیر درویش

بره بر آن جوان را برد با خویش