که ای مرد باهنگ و روشن روان

همی داشتش چون یکی تازه سیب

که از باد ناید بروبر نهیب

به منذر چنین گفت روزی جوان

چنین بی بهانه همی داریم

زمانی به تیمار نگذاریم

همی هرک بینی تو اندر جهان