زمانی به تیمار نگذاریم

به منذر چنین گفت روزی جوان

که ای مرد باهنگ و روشن روان

چنین بی بهانه همی داریم

همی هرک بینی تو اندر جهان

دلی نیست اندر جهان بی نهان

ز اندوه باشد رخ مرد زرد