که از هر سوی خیلی مرده بودند

چنان پنداشت آن سرمست مهجور

که آن قصر عروس اوست از دور

ولی آن دخمه گبران کرده بودند

دران دخمه چراغی چند می سوخت

دل آتش پرستان می بر افروخت

نهاده بود پیش دخمه تختی