نهاده بود پیش دخمه تختی

که از هر سوی خیلی مرده بودند

دران دخمه چراغی چند می سوخت

دل آتش پرستان می بر افروخت

بدان تخت اوفتاده شوربختی

یکی زن بود پوشیده کفن را

چو شه زاده بدید از دور زن را