چو شه زاده بدید از دور زن را

نهاده بود پیش دخمه تختی

بدان تخت اوفتاده شوربختی

یکی زن بود پوشیده کفن را

چنان پنداشت از مستی باده

که اینست آن عروس شاه زاده

ز مستی پای از سر می ندانست