چنان پنداشت از مستی باده

بدان تخت اوفتاده شوربختی

یکی زن بود پوشیده کفن را

چو شه زاده بدید از دور زن را

که اینست آن عروس شاه زاده

ز مستی پای از سر می ندانست

ره بام از ره در می ندانست