بدان تخت اوفتاده شوربختی

دران دخمه چراغی چند می سوخت

دل آتش پرستان می بر افروخت

نهاده بود پیش دخمه تختی

یکی زن بود پوشیده کفن را

چو شه زاده بدید از دور زن را

چنان پنداشت از مستی باده