که اینست آن عروس شاه زاده

یکی زن بود پوشیده کفن را

چو شه زاده بدید از دور زن را

چنان پنداشت از مستی باده

ز مستی پای از سر می ندانست

ره بام از ره در می ندانست

کفن از روی آن نو مرده برداشت