تو گفتی آتشی در قعر جان دید

پسر را دید با آن مرده بر تخت

بدلداری کشیده در برش سخت

چو خسرو با سپاه او را چنان دید

پسر چون پاره با خویش آمد

شهش با لشکری در پیش آمد

گشاد از خواب مستی چشم حالی