که آن یک ذره نور آشنائی

ز درد چشم تو خود می گدازی

چو بوی آشنائی یافتی تو

بر آفاق دو عالم تافتی تو

چو صد خورشید دارد روشنائی

چو دایم دوستی حق چنانست

که یک ذره به از هر دو جهانست