ز درد چشم تو خود می گدازی

ندیدی آنکه یعقوب پیمبر

ببویش گشت روشن چشم در سر

تو می باید که چشم از درد سازی

چو بوی آشنائی یافتی تو

بر آفاق دو عالم تافتی تو

که آن یک ذره نور آشنائی