ببویش گشت روشن چشم در سر

چو بوی او ز جان خود شنودم

شدم زنده اگرچه مرده بودم

ندیدی آنکه یعقوب پیمبر

تو می باید که چشم از درد سازی

ز درد چشم تو خود می گدازی

چو بوی آشنائی یافتی تو