تو می باید که چشم از درد سازی

شدم زنده اگرچه مرده بودم

ندیدی آنکه یعقوب پیمبر

ببویش گشت روشن چشم در سر

ز درد چشم تو خود می گدازی

چو بوی آشنائی یافتی تو

بر آفاق دو عالم تافتی تو