بر آفاق دو عالم تافتی تو

تو می باید که چشم از درد سازی

ز درد چشم تو خود می گدازی

چو بوی آشنائی یافتی تو

که آن یک ذره نور آشنائی

چو صد خورشید دارد روشنائی

چو دایم دوستی حق چنانست