که از خاک رهش یابد غباری

بهردم صد تاسف بیش خورده

غم یوسف ز یوسف بیش خورده

بره بنشسته چون امید واری

که تا بو کز غبار راه آن شاه

غباری گر بود برخیزد از راه

چو یوسف دید او را گفت الهی