بخون من لبش ز آنست خندان

چو تیر غمزه او کارگر شد

ز سهمش رمح و زو پین در کمر شد

خطی دارد بدان سی پاره دندان

صدف را دید آن در یتیمش

بدندان باز ماند از درج سیمش

دهانش پسته تنگست خندان