دهانش پسته تنگست خندان

بخون من لبش ز آنست خندان

صدف را دید آن در یتیمش

بدندان باز ماند از درج سیمش

که آن را کعبتین افتاد دندان

چو صبح ار خنده آرد در تباشیر

مزاج استخوان گیرد طباشیر