که آن را کعبتین افتاد دندان

صدف را دید آن در یتیمش

بدندان باز ماند از درج سیمش

دهانش پسته تنگست خندان

چو صبح ار خنده آرد در تباشیر

مزاج استخوان گیرد طباشیر

لبش را صد هزاران بنده بیشست