بدندان باز ماند از درج سیمش

خطی دارد بدان سی پاره دندان

بخون من لبش ز آنست خندان

صدف را دید آن در یتیمش

دهانش پسته تنگست خندان

که آن را کعبتین افتاد دندان

چو صبح ار خنده آرد در تباشیر