مزاج استخوان گیرد طباشیر

دهانش پسته تنگست خندان

که آن را کعبتین افتاد دندان

چو صبح ار خنده آرد در تباشیر

لبش را صد هزاران بنده بیشست

که او از آب حیوان زنده بیشست

خط سبزش محقق اوفتادست