فرو بست از کچ و از سنگ راهش

شه آنگه گفت تا از هر دو دستش

بزد فصاد رگ اما نه بستش

در آن گرمابه کرد آنگاه شاهش

بسی فریاد کرد آن سرو آزاد

نبودش هیچ مقصودی ز فریاد

که داند تا که دل چون می شد ازوی