بسی فریاد کرد آن سرو آزاد

بزد فصاد رگ اما نه بستش

در آن گرمابه کرد آنگاه شاهش

فرو بست از کچ و از سنگ راهش

نبودش هیچ مقصودی ز فریاد

که داند تا که دل چون می شد ازوی

جهانی را جگر خون می شد از وی