که داند تا که دل چون می شد ازوی

فرو بست از کچ و از سنگ راهش

بسی فریاد کرد آن سرو آزاد

نبودش هیچ مقصودی ز فریاد

جهانی را جگر خون می شد از وی

چنین قصه که دارد یاد هرگز

چنین کاری کرا افتاد هرگز