که مانی تو بدین بت از خدا باز

چنین کس را که زهدی بی حسابست

چو ازگور و کفن چندین حجابست

حجاب تو ز شعر افتاد آغاز

بسی بت بود گوناگون شکستم

کنون در پیش شعرم بت پرستم

هزاران بند چوبین برفکندم