که تا بودم زیان خویش بودم

چو نقد روزگار خود بدیدم

امید از خویشتن کلی بریدم

همه در خون جان خویش بودم

بامید بهی تا کم خبر بود

همه عمرم بسر شد ور بتر بود

جهان چون صحتم بستد مرض داد