بامید بهی تا کم خبر بود

امید از خویشتن کلی بریدم

همه در خون جان خویش بودم

که تا بودم زیان خویش بودم

همه عمرم بسر شد ور بتر بود

جهان چون صحتم بستد مرض داد

جوانی برد و پیری در عوض داد