که چندانی غم و اندوه دارم

ستون کردم بزیر روی دستم

گرت اندوه می باید جهانی

ننزدیک دلم بنشین زمانی

که گوئی بر دلی صد کوه دارم

مرا در دست هر ساعت هزاران

که بر دل درد می بارد چو باران