که گوئی بر دلی صد کوه دارم

گرت اندوه می باید جهانی

ننزدیک دلم بنشین زمانی

که چندانی غم و اندوه دارم

مرا در دست هر ساعت هزاران

که بر دل درد می بارد چو باران

گل عمر عزیزم بر سر خار