چو دریائیست این دو چشم و جانی

وزین یک خامشی را ز آه می خواست

نه آهی می توان کرد از بر خویش

نه خامش می توان بودن، بیندیش

نه سر پیدا ونه بن نه میانی

درین دریا نه خاموشی نه گفتار

نه ساکن بودنت لایق نه رفتار