نمی دانم نمی دانم الهی

امید از حق بریدن هم روا نیست

چو قهرش حکم کرد و راندم آغاز

عجب نبود که لطفش خواندم باز

تو دانی و تو دانی تا چه خواهی

یکی را خوانده با صد نوازش

یکی را رانده با صد گدازش