چو قهرش حکم کرد و راندم آغاز

شوم بی علتی هم خوانده او

چو در کار خدا چون و چرا نیست

امید از حق بریدن هم روا نیست

عجب نبود که لطفش خواندم باز

نمی دانم نمی دانم الهی

تو دانی و تو دانی تا چه خواهی