چو بی علت عطا دادی وجودم

نمی گویم ز نیک و بد بد و نیک

چو بی علت بسی دولت دهی تو

کنون هم نیز بی علت دهی تو

همی بی علتی کن غرق جودم

چو نیست از رنج من آسایش تو

که علت نیست در بخشایش تو