چو عبدالله مسعودش چنان دید

دو سه موی سفید از سر فرو کرد

بآخر چشم چون بر مویش افتاد

هزاران اشک خون بر رویش افتاد

دو چشمش همچو ابری خون فشان دید

بدو گفتا چرا گرینده تو

که می بفروشمت چون بنده تو