بود پیشش چو موئی از سیاهی

نکوگوئی نکو گفتست در ذات

که التوحید اسقاط الاضافات

زهی رتبت که ازمه تا بماهی

زهی عزت که چندان بی نیازیست

که چندین عقل و جان آنجا ببازیست

زهی حشمت که گر در جان درآید