به کام دوست دشمن را گدازی

بدو گفتم خداوندم همیشه

برین بودست واینش بود پیشه

که مهمان داری چاکر نوازی

ز دام رنج رهایان را رهانی

ز ماهی بر کشی بر مه رسانی

که باشم من که مهمانت نباشم