که باشم من که مهمانت نباشم

به کام دوست دشمن را گدازی

ز دام رنج رهایان را رهانی

ز ماهی بر کشی بر مه رسانی

نه مهمان بل که دربانت نباشم

چو زین درگه نشینید گرد بر من

زند بختم به گرد ماه خرمن