نه مهمان بل که دربانت نباشم

ز دام رنج رهایان را رهانی

ز ماهی بر کشی بر مه رسانی

که باشم من که مهمانت نباشم

چو زین درگه نشینید گرد بر من

زند بختم به گرد ماه خرمن

تو داری به زمن بسیار کهتر