ز دام رنج رهایان را رهانی

برین بودست واینش بود پیشه

که مهمان داری چاکر نوازی

به کام دوست دشمن را گدازی

ز ماهی بر کشی بر مه رسانی

که باشم من که مهمانت نباشم

نه مهمان بل که دربانت نباشم