به دایه بود رامین هم به خوزان

بران بالا و آن رخسار بننود

چنین پرورد او را دایگانش

به پروردن همی بسپرد جانش

همیدون دایگان بر جانش لرزان

به هم بودند آنجا ویس و رامین

چو در یک باغ آذر گون و نسرین