چو در یک باغ آذر گون و نسرین

به دایه بود رامین هم به خوزان

همیدون دایگان بر جانش لرزان

به هم بودند آنجا ویس و رامین

به هم رستند آنجا دو نیازی

به هم بودند روز و شب به بازی

که دانست و کرا آمد گمانی