به تیغش سر همی از تن بینداخت

چو اندر گرد شد دیدار بسته

برادر را برادر کرد خسته

پدر فرزند خود را باز نشناخت

سنان نیزه گفتی بابزهن بود

برو بر مرغ مرد تیغ زن بود

خدنگ چار پر همچون درختان