سنان نیزه گفتی بابزهن بود

برادر را برادر کرد خسته

پدر فرزند خود را باز نشناخت

به تیغش سر همی از تن بینداخت

برو بر مرغ مرد تیغ زن بود

خدنگ چار پر همچون درختان

برسته از دو چشم شوربختان