برسته از دو چشم شوربختان

سنان نیزه گفتی بابزهن بود

برو بر مرغ مرد تیغ زن بود

خدنگ چار پر همچون درختان

درخت زندگانی رسته از تن

به پیشش ده گشته خود و جوشن

چو خنجر پرده را تن بدرید