خدنگ چار پر همچون درختان

به تیغش سر همی از تن بینداخت

سنان نیزه گفتی بابزهن بود

برو بر مرغ مرد تیغ زن بود

برسته از دو چشم شوربختان

درخت زندگانی رسته از تن

به پیشش ده گشته خود و جوشن