چو روی عاشقان همرنگ زر شد

یلان را مرگ بر گل خوابنیده

چو سروستان سغد از بن بریده

چو خورشید فلک در باختر شد

تو گفتی بخت موبد بود خورشید

جهان از فر او ببرید امید

ز شب آن را ستوهی بد به گردون