ز شب آن را ستوهی بد به گردون

چو روی عاشقان همرنگ زر شد

تو گفتی بخت موبد بود خورشید

جهان از فر او ببرید امید

ز دشمن بود موبد را همیدون

هم آن بینندگان را شد ز دیدار

جهان بر خیل او زیر و زیر گشت