تو گفتی گوز بر گندی همی شاند

ز چشم این اشک بیهوده چه رانی

چو دایه کرد چندین پندها یاد

چه آن گفتار دایه بود و چه بار

و یا در بادیه کشتی همی راند

جوابش داد ویس ماه فیکر

که گفتار تو جون تخمی است بی بر